هدف: وزرات بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در چارچوب برنامه ملی کنترل و پیش گیری دیابت، بر اجرای برنامه های آموزشی برای بیماران دیابتی در مراکز بهداشتی نظارت و تاکید دارد. هدف این پژوهش بررسی وضعیت خودمراقبتی بیماران دیابتی نوع دوم آموزش دیده مبتنی بر برنامه کشوری کنترل و پیشگیری دیابت بود. مواد و روش ها: این مطالعه از نوع مطالعات تحلیلی-مقطعی بود که در سال 1398-1397 و در شهرستان زرند کرمان انجام گرفت. جهت گردآوری داده ها از پرسش نامه استاندارد دارای روایی و پایایی استفاده شد. یافته ها: در بین رفتارهای خود مراقبتی در بیماران مورد بررسی بالاترین میانگین مربوط به مراقبت پاها و کم ترین مربوط به پایش قند خون می باشد. میانگین نمره خودمراقبتی 79/41 با انحراف معیار 54/14 بود. بر اساس نتایج میانگین خودمراقبتی در افراد مورد مطالعه بر حسب تاهل (001/0

زمینه و هدف : کیفیت خدمات ارایه شده به بیماران اورژانس در یک بیمارستان و نیز میزان رضایت این بیماران از خدمات ارایه شده نمادی از وضعیت کلی ارایه خدمات در آن بیمارستان به شمار می آید. هدف از انجام این پژوهش ارزیابی میزان رضایتمندی مراجعه کنندگان به بخش های مختلف فوریت های پزشکی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اردبیل طی پاییز و زمستان سال 1379 بوده است . روش کار: پژوهش حاضر یک مطالعه توصیفی مقطعی بود. 600 نفر از افرادی که به علل مختلف نیاز به خدمات درمانی فوری داشته و به بخش فوریت های پزشکی بیمارستان های علوی ، فاطمی، بوعلی و علی اصغر مراجعه کرده بودند، به وسیله تکمیل پرسشنامه در مورد نحوه ارایه خدمات مورد پرسش قرار گرفتند. اطلاعات پرسشنامه های بیماران پس از کدگذاری وارد رایانه شده و با استفاده از نرم افزار SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته ها: یافته ها نشان داد که 1/78% از مراجعه کنندگان در مجموع از نحوه ارایه خدمات در این مراکز رضایـت داشتند. بیشترین میزان رضایت مندی از نحوه ارایه خدمات پزشکی و تخصصی (8/93%) و طـرز برخورد پزشک (3/92%) و پرستار (8/91%) و کمترین میزان رضایت از گران بودن هزینه دریافت شده (2/40%) و عدم دسترسی به داروهای غیر اورژانسی در داروخانه بیمارستان (9/42%) بوده است . نتیجه گیری : با توجه به یافته های حاصل از مطالعه حاضر لزوم توجه بیشتر به پوشش صحیح و فراگیر بیمه های درمانی و تجهیز مراکز فوریت های پزشکی بیمارستان ها به داروخانه شبانه روزی بیش از پیش آشکار می گردد.

این مطالعه مداخله ای به منظور تعیین نقش افزایش ظرفیت بخش فوریت های بیمارستان نفت اهواز در میزان پذیرش مصدوم زمان بروز بحران در سال 1392 انجام شد. ابتدا میزان ظرفیت بخش فوریت ها جهت پذیرش مصدوم قبل از بحران به وسیله برگه ارزیابی و مشاهده حضوری، ارزیابی شد. سپس یک برنامه اجرایی شامل تهیه تجهیزات مورد نیاز برای شرایط بحرانی، آموزش کارکنان شاغل، پیش بینی نیاز ها در زمان بحران و ایجاد تغییرات مورد نیاز در فضای فیزیکی بخش فوریت ها جهت افزایش ظرفیت تهیه و تدوین شد. پس از گذشت 6 ماه، میزان پیشرفت و اجرای این برنامه با انجام دو تمرین عملیات بحران ارزیابی مجدد شد. پس از اجرای ظرفیت سازی مناسب، ظرفیت پذیرش 3 برابر شد که این امر سبب افزایش آمادگی و ارایه خدمت مطلوب تر بخش فوریت ها در زمان بحران می شود.

مقدمه: بخش اورژانس یکی از مهمترین بخش های بیمارستان است که خدمات فوری را به بیمارانی که با شرایط ناپایدار به آن مراجعه می کنند، در تمامی طول شبانه روز و 7 روز هفته ارایه می کند. از آنجا که جدی ترین و بیشترین مراجعات بیماران به بخش اورژانس بیمارستان صورت می گیرد، چگونگی ارایه خدمات در این مراکز، نمادی از وضعیت کلی ارایه خدمات بیمارستان است. یکی از مهمترین شاخص هایی که در ارزیابی مراکز اورژانس به کار گرفته می شود، طول مدت زمانی است که بیماران برای دریافت خدمات تشخیصی و درمانی از دست می دهند. این پژوهش با هدف تعیین زمان انتظار دریافت خدمات و ارایه راهکارهای مناسب در اورژانس بیمارستان الزهرا (س) اصفهان در سال 1388 انجام شد.روش بررسی: پژوهش حاضر توصیفی و از نوع مقطعی بود. برای انجام این پژوهش از مشاهده و مصاحبه استفاده شد. تعداد 97 بیمار مورد بررسی قرار گرفتند. زمان سنجی با توجه به اهداف اختصاصی با استفاده از کرنومتر، چک لیست و پرونده بیماران صورت گرفت. جهت تعیین روایی، چک لیست در اختیار استادان راهنما و مسوولین اورژانس بیمارستان قرار گرفت و مورد تایید واقع شد. تحلیل داده های پژوهش در دو سطح آمار توصیفی و استنباطی انجام گرفت. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS پردازش شد.یافته ها: میانگین زمان انتظار از ورود به اورژانس تا ویزیت نهایی توسط پزشک اسکرین 8.41±5.19 دقیقه بود؛ که در حدود 74.2 درصد بیماران کمتر از 10 دقیقه در انتظار بوده اند. میانگین زمان انتظار از ورود تا چک دستور توسط پرستار ادمیت به منزله آغاز اولین اقدام بالینی، 48.72±42.53 دقیقه طول کشیده است. میانگین زمان انتظار از ثبت دستور پزشک تا پذیرش در واحد پاراکلینیکی به صورت کلی (شامل نوار قلب، رادیوگرافی، سی تی اسکن، سونوگرافی و آزمایش) 59.2±46.26 دقیقه بوده است. آزمون t در رابطه با نوع بیماری (داخلی، جراحی) در نوار قلب (P=0.02) و سونوگرافی (P=0.04) رابطه معنی دار نشان داد. میانگین مدت زمان اقامت بیماران در اورژانس هم 353.1±249.2 دقیقه بود که اقامت 39 درصد بیماران کمتر از 4 ساعت در اورژانس طول کشیده است.نتیجه گیری: با توجه به آنکه ویزیت پزشک اسکرین بدون اولویت بندی خاصی برای بیماران انجام می شد؛ از این رو استقرار یک سیستم تریاژ در اورژانس بیمارستان الزهرا (س) ضرورت دارد. مقایسه میانگین زمان های به دست آمده برای انجام خدمات پاراکلینیک نشان دهنده فاصله زیاد وضع موجود با استاندارد است که نیاز جدی به اصلاح فرایند در زمینه خدمات پاراکلینیک را متذکر می شود. برای پیشگیری از بروز مشکل ازدحام و رفع آن، لازم است اقدامات مناسبی انجام گیرد که از آن جمله می توان به موارد زیر اشاره کرد: اولویت بندی تخت ها برای بستری بیماران اورژانس و غیر اورژانس، تعیین مسوول هماهنگی پذیرش ها، اعمال قانون 30 دقیقه ای، ایجاد واحد نگهداری موقت، پذیرش مستقیم بیماران، بازنگری علمی در تعداد تخت های ICU و CCU.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

هدف: در اورژانس پیش بیمارستانی شناسایی بیماران داخلی در معرض خطر و کمک به اتخاذ تصمیم های مناسب اهمیت دارد. یکی از روش هایی که به اتخاذ تصمیمات مناسب در محیط های پیش بیمارستانی کمک می نماید، سطح بندی خطراتی است که بیماران این حوزه را تهدید می کند. لذا این مطالعه با هدف سطح بندی خطر مرگ بیماران داخلی در محیط های اورژانس پیش بیمارستانی انجام شد. مواد و روش ها: این مطالعه یک مطالعه توصیفی از نوع طولی آینده نگر بود که از اول اردیبهشت تا آخر مرداد ماه سال 1398 به طول انجامید. 675 بیمار در این مطالعه مشارکت نمودند. نمونه گیری به صورت هدفمند، غیرتصادفی و متوالی از بین بیماران داخلی متقاضی استفاده از خدمات اورژانس پیش بیمارستانی، انجام شد. ابزارهای مورد استفاده در این پژوهش پرسش نامه های جمعیت شناختی-بیماری و مقیاس هشدار فوریت های داخلی پیش بیمارستانی بود. گردآوری داده ها توسط تکنسین های اورژانس پیش بیمارستانی و بر بالین بیماران انجام شد. سپس وضعیت بیماران تا زمان ترخیص از بخش اورژانس پیگیری گردید. یافته ها: میانگین نمرات مقیاس هشدار فوریت های داخلی پیش بیمارستانی 21/6± 95/11 بود. میزان نسبت شانس برای هر نمره مقیاس هشدار فوریت های داخلی پیش بیمارستانی، 193/1 بود، که نشان می دهد به ازاء هر یک واحد افزایش در نمرات مقیاس هشدار فوریت های داخلی پیش بیمارستانی، 3/19% خطر مرگ بیماران افزایش می یابد. بیماران بر اساس نمرات مقیاس هشدار فوریت های داخلی پیش بیمارستانی به سه سطح سبز، زرد و قرمز تقسیم بندی شدند. مساحت زیر منحنی راک برای نمرات مقیاس هشدار فوریت های داخلی پیش بیمارستانی جهت شناسایی مرگ و نیاز به بستری شدن در بخش های مراقبت ویژه به ترتیب برابر با (901/0-793/0=CI) 847/0 و (799/0-711/0= CI) 755/0 بود که نشان دهنده حساسیت و ویژگی خوب این ابزار برای شناسایی بیماران بدحال می باشد. نتیجه گیری: مقیاس هشدار فوریت های داخلی پیش بیمارستانی می تواند جهت سطح بندی و تریاژ بیماران داخلی در اورژانس پیش بیمارستانی به ویژه در زمان بلایا مورد استفاده قرار گیرد. بر اساس آن می توان بیمارانی که در سطح سوم و یا رنگ سبز قرار می گیرند را با تاخیر بیش تری به بیمارستان منتقل نمود و این کار می تواند کیفیت ارایه خدمات اورژانس پیش بیمارستانی را در زمان بلایا ارتقا دهد.

سابقه و هدف: با توجه به سیاست های بهداشتی کشور مبنی بر این که تمام بیماران در وهله اول به پزشکان عمومی مراجعه کنند و سپس در صورت نیاز به متخصصین رشته های مربوطه ارجاع شوند، و با توجه به این که کمتر از یک پنجم بیماران مراجعه کننده به تنها مرکز تخصصی روانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران توسط پزشکان عمومی ارجاع می شوند، بر آن شدیم که به غربالگری اختلالات روانپزشکی در مراجعین به درمانگاه های عمومی بیمارستان های آموزشی این دانشگاه بپردازیم.مواد و روش ها: 250 نفر از مراجعین (با ضریب اطمینان 95درصد) به شیوه تصادفی طبقه بندی شده، به وسیله آزمون SCL-90-R مورد ارزیابی قرار گرفتند.یافته ها: 40 درصد مراجعین مبتلا به اختلال روانپزشکی بودند. اختلالات فوق در خانم ها شایع تر بود. نمایه کلی شدت این اختلالات نیز در خانم ها بیشتر بود. اکثر مبتلایان، متاهل، خانه دار، و با تحصیلات متوسطه بودند. شایع ترین ابعاد اختلالات روانپزشکی، کج باوری، جسمانی سازی، افسردگی، و حساسیت در روابط بین فردی بود.استنتاج: با توجه به شیوع بالای اختلالات روانپزشکی در طب عمومی، و با عنایت به این که درخواست مشاوره های روانپزشکی و موارد ارجاع بسیار محدود می باشند، احتمالا در زمینة اختلالات روانپزشکی آموزش یا توجه کافی وجود ندارد. در هر صورت ضروری است که در دوره آموزشی پزشکی عمومی و همچنین در دوره های بازآموزی به اختلالات روان پزشکی توجه بیشتری شود.

مقدمه: به منظور ارائه بهتر خدمات در مراکز بهداشتی درمانی آگاهی از ادراکات و انتظارات دریافت کنندگان خدمات این مراکز و تعیین شکاف موجود بین این دو مقوله نقش بسیار مهمی را ایفاء می کند. این پژوهش با هدف ارزیابی کیفیت خدمات مرکز فوریتهای پزشکی شهرستان خرم آباد با استفاده از مدل سروکوال در سال 1391 انجام شد.مواد و روش ها: در این پژوهش توصیفی- تحلیلی400 نفر از گیرندگان خدمات فوریتهای پزشکی شهرستان خرم آباد با استفاده از روش نمونه گیری مستمر انتخاب شده و مورد بررسی قرار گرفتند. جمع آوری داده ها با استفاده از پرسشنامه استاندارد سروکوال انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و به کمک آمار توصیفی و آزمون های تی زوجی، کروسکال والیس و آنووا انجام گرفت.یافته ها: پس از بررسیهای انجام شده تمامی ابعاد پنجگانه کیفیت خدمات ارائه شده (شامل ابعاد ملموسات، تضمین و اطمینان، پاسخگویی، مسوولیت پذیری و همدلی) شکاف منفی کیفیت وجود داشت، که بیشترین شکاف کیفیت در بعد همدلی و کمترین شکاف در ابعاد مولفه های ادب و اعتماد واحدهای مورد پژوهش بود. این شکاف در همه ابعاد، به استثنای بعد ادب و اعتماد از نظر آماری معنی دار بود، ولی بین سن و جنس و سطح تحصیلات مراجعین و نمره شکاف کیفیت، رابطه آماری معناداری وجود نداشت.بحث و نتیجه گیری: انتظارات مراجعین در تمام ابعاد کیفیت خدمات بالاتر از ادراکات آنان بوده است و نیاز است کیفیت ارائه خدمات در این مراکز در تمام ابعاد بویژه بعد همدلی بهبود یابد. پیشنهاد می گردد کیفیت ارائه خدمات در این مرکز و سایر مراکز بصورت دوره ای بررسی و به منظور بهبود ارائه خدمات درمانی اقدامات لازم صورت گیرد.

مقدمه :خدمات ارائه شده به بیماران پیش بیمارستانی و میزان رضایت مندی آنها، بیانگر کیفیت خدمات اورژانس پیش بیمارستانی است. لذا سنجش رضایت مندی بیماران به عنوان شاخص کلیدی شیوه کارکرد سازمان شناخته می شود.هدف: تعیین میزان رضا یت مندی بیماران از خدمات اورژانس پیش بیمارستانی شهر رشت.مواد و روش ها :در پژوهشی توصیفی ما 216 نفر از بیماران ترابرده شده به بیمارستان توسط 9 پایگاه شهری و جاده ای اورژانس پیش بیمارستانی رشت از اول اسفند 94 تا 31 خرداد 95 با نمونه گیری سهمیه ای-تصادفی، انتخاب و داده ها با پرسشنامه استاندارد سنجش میزان رضایت مندی دربر گیرنده دو بخش که بخش اول حاوی اطلاعات فردی و دموگرافی و بخش دوم 23 پرسش در مورد میزان رضایت مندی بود،گرد آوری شد. داده ها با نرم افزار spss19 و شاخص های همبستگی پیرسون، تی مستقل و آنالیز واریانس یک طرفه واکاوی شد.نتایج : از حیطه های رضایت مندی، بیشترین مربوط به کارایی اورژانس پیش بیمارستانی با میانگین 4.43 و کمترین آن مربوط به عملکرد تکنسین ها با میانگین 4.04 بود. میانگین رضایت مندی کلی بیماران از اورژانس پیش بیمارستانی 4.49 بود که نشان دهنده میزان دلخواه یا رضایت مندی است. بین رضایت مندی ازخدمات اورژانس پیش بیمارستانی برپایه سن، پیشینه استفاده ازخدمات اورژانس پیش بیمارستانی، زمان ماموریت و داشتن وابستگی به سیستم مراقبت بهداشتی اختلاف معنی دار وجود نداشت. میانگین رضایت مندی افراد اورژانسی از برخورد تکنسین ها و حرفه ای بودن آنها بالاتر از افراد غیراورژانسی بود.نتیجه گیری: برای افزایش سطح رضایت مندی بیماران، افزایش مهارت وتوانمندی تکنسین های اورژانس و برگزاری دوره های آموزشی توجیهی ویژه آنها بایسته است بر تجهیز آمبولانس ها به سازوبرگ پزشکی نوین وتمیزی آمبولانس ها، آراستگی یونی فرم و مرتب بودن کارکنان اورژانس پافشاری می شود.

مقدمه: نظر به گسترش روزافزون جمعیت کلان شهرهای جهان و اهمیت توسعه شبکه حمل و نقل عمومی و نیز نقش مترو در جابجایی حجم وسیعی از مسافران در شهرها، ارایه خدمات درمانی به مسافران و پرسنل آسیب دیده در حداقل زمان ممکن، جزء اهداف اصلی ارایه خدمات برتر می باشد. این پژوهش با هدف بررسی میزان تاثیر پایگاه فوریت های پزشکی در ایستگاههای شرکت مترو تهران بر کیفیت ارایه خدمات مسافری انجام گرفته است.روش ها: پژوهش مقطعی و موردی حاضر، 402 نفر شامل 37 نفر از پرسنل اورژانس، 185 نفر به ایستگاههای اصلی و 180 نفر مراجعین به ایستگاههای فرعی به عنوان نمونه مورد مطالعه قرار گرفتند. ابزار پژوهش سه نوع پرسشنامه به تفکیک جامعه پژوهش، که روایی هریک با استفاده از آزمون آلفای کرونباخ به تایید رسید (پرسنل اورژانس 82.0، مراجعین به ایستگاه اصلی و فرعی 0.09). امتیازدهی به سوالات پرسشنامه بر اساس نظام پنج گزینه ای لیکرت و وزن دهی به سوالات بر طبق نظر کارشناسان خبره این صنعت، تعیین گردید.یافته ها: از نظر پرسنل اورژانس شاخص کیفیت "خدمات رسانی "(P=0.004)، از نظر مراجعین به ایستگاه اصلی، کیفیت "انتقال" (P=0.027) و از نظر مراجعین به ایستگاه فرعی کیفیت پذیرش" (P=0.041) از عوامل اساسی رضایت تلقی می گردد. در ایستگاه اصلی رضایتمندی بیش از مراجعین به ایستگاه فرعی است (P=0.000) و رضایت مسافرین بیش از پرسنل مراجعه کننده به پایگاه فوریتهای پزشکی می باشد (P=0.012).نتیجه گیری: طبق نتایج این پژوهش ایجاد پایگاه فوریتهای پزشکی با وجود اینکه نقش کمتری در رضایت پرسنل مراجعه کننده به این مراکز نسبت به مسافرین داشته است، از عوامل اصلی رضایت مراجعین به ایستگاه های اصلی بوده و تاثیر زیادی در کیفیت ارایه خدمات مسافری دارد.